Tadeusz Konwicki

WNIEBOWSTĄPIENIE

Książkę Tadeusza Konwickiego "Wniebowstąpienie", opublikowaną w 1967 r., niezwykłą, wymykającą się jednoznacznym interpretacjom i zaszufladkowaniom, władza wpisała na czarną listę, a krytykom nie pozwoliła dobrze o niej pisać.

Czytelnicy jednak nie zawiedli i - jak wspomina autor - "książka zniknęła z księgarń jakby wymieciona". Nie było jeszcze wtedy w obiegu popularnego dziś określenia "kultowy", ale gdyby było, ten utwór niewątpliwie by na nie zasłużył, szczególnie u warszawiaków. Bowiem opowiedziana przez autora historia, której bohater po wypadku stracił pamięć i tożsamość, toczy się w realiach Warszawy, z jej ulicami, placami, nocnymi lokalami i...Pałacem Kultury; Warszawy magicznej, czasem surrealistycznej, tajemniczej, ale zawsze rozpoznawalnej. Zaś akcja powieści przebiega w sposób wyjątkowo atrakcyjny - zmienia się jak w kalejdoskopie i jest nasycona różnorodnymi elementami: lirycznym i satyrycznym, kryminalnym (słynny napad pod bankiem na Jasnej), groteskowym i miłosnym.

W wersji scenicznej "WNIEBOWSTĄPIENIE" ukaże się po raz pierwszy.

Nagrody indywidualne przyznano: MACIEJOWI ENGLERTOWI ZA REŻYSERIĘ SZTUKI "WNIEBOWSTĄPIENIE" MARCINOWI STAJEWSKIEMU ZA SCENOGRAFIĘ DO SZTUKI "WNIEBOWSTĄPIENIE" ANDRZEJ ZIELIŃSKI ZOSTAŁ WYRÓŻNIONY ZA ROLĘ LILKA CZECHA WE "WNIEBOWSTĄPIENIU"