Dla mediów

We wrześniowy poranek 1844 roku młody emigrant z Bawarii schodzi na ląd w porcie Nowego Jorku marząc o nowym życiu w nowym świecie. Wkrótce dołączają do niego dwaj bracia – i tak rodzi się amerykański sen, który na ponad półtora wieku odmieni oblicze świata. Z małego sklepu powstaje finansowe imperium. Lehman Brothers staje się symbolem sukcesu, ambicji i nieograniczonego wzrostu – aż do chwili, gdy 163 lata później jego upadek uruchomi największy kryzys finansowy współczesnych czasów. „Bracia Lehman” to opowieść rozpięta na niemal dwóch stuleciach historii: od emigranckiej nadziei po globalną katastrofę. Spektakl pokazuje narodziny, potęgę i klęskę zachodniego kapitalizmu, widziane przez pryzmat losów jednej rodziny. To historia, w której tradycja zderza się z nowoczesnością, wartości z bezwzględnymi zasadami rynku, religia z kultem pieniądza, a więzi rodzinne z nieposkromioną ambicją.

Aldona i Mariusz wpadają do Justyny i Juliana tylko na chwilę, by poinformować, że ich syn nie zjawi się na urodzinach najlepszego przyjaciela – syna gospodarzy. Z pozornie błahej wiadomości błyskawicznie roznieca się zażarty spór o wartości, który niepozorne spotkanie zamienia w prawdziwe pole bitwy. W swojej najnowszej sztuce Marek Modzelewski precyzyjnie i bezlitośnie obnaża fasadowość deklarowanych przekonań. Zadaje pytania o to, co zostaje z wielkich haseł, gdy zderzają się z prozą codziennych decyzji.  Autor patrzy na bohaterów z ironią, lecz bez łatwego potępienia – pokazuje, że każdy z nas balansuje między rolą adwokata wyznawanych wartości a zakładnika własnej narracji. Efekt to błyskotliwa, pełna humoru i napięcia tragikomedia, która zmusza do niewygodnej refleksji: jak często pod płaszczem zasad kryją się nasze lęki, uprzedzenia i ambicje?

Tom – charyzmatyczny nauczyciel, ulubieniec uczniów i opiekun szkolnego teatru – właśnie odniósł kolejny sukces. Premiera „Romea i Julii” zakończyła się owacjami, a on świętuje w towarzystwie kochającej żony Leigh, syna Nicholasa i najbliższych przyjaciół. Idealny wieczór, idealna rodzina. Do czasu. Nieoczekiwany telefon od dyrektorki szkoły nieodwracalnie zmieni życie bohaterów. Jak żyć z kimś, kogo znało się przez lata, gdy pojawia się cień niepewności? Czy można ufać komuś przez 23 i pół godziny na dobę, a przez pozostałe pół godziny mieć wątpliwości? Sztuka Carey Crim to wnikliwe studium ludzkich relacji. Bohaterowie, balansując między wiarą a zwątpieniem, odkrywają, że pamięć nie jest zbiorem obiektywnych faktów, lecz ich interpretacją — zmienną, zależną od emocji i perspektyw. A najtrudniejsze pytanie nie brzmi: co się wydarzyło? — lecz: komu wierzyć, gdy wszystko wydaje się prawdziwe?

Bernard i Adrien – dwaj architekci, współpracownicy i najlepsi przyjaciele. Wszystko układa się doskonale, aż do dnia urodzin Bernarda, gdy Adrien oznajmia, że nie przyjdzie na przyjęcie, bo ma spotkanie… w tajemniczym klubie, o którym jubilat nic nie wie. Z pozornie błahej sytuacji rodzi się zabawna, a zarazem przenikliwa opowieść o zazdrości, lojalności i granicach przyjaźni. „Cravate Club” to inteligentna, pełna błyskotliwych dialogów komedia, która wywołuje uśmiech, ale też skłania do refleksji nad tym, jak dobrze znamy ludzi, z którymi dzielimy codzienność. Spektakl wyreżyserował Wojciech Malajkat, któremu na scenie partneruje Marcin Stępniak. Po zakończeniu eksploatacji w Teatrze Polonia w Warszawie „Cravate Club” na stałe dołącza do oferty repertuarowej Teatru Współczesnego.

Pracujące w pocie czoła od wczesnych lat dziecięcych aż do śmierci, przymuszane do uległości, zamążpójścia i macierzyństwa wbrew swojej woli, marzące o szkole, własnym łóżku i butach. Zdeterminowane, by w skrajnej biedzie wyżywić całą rodzinę. Nasze babki i prababki – niedoceniane, pomijane przez historię, ukształtowane przez codzienną walkę o godność w patriarchalnym społeczeństwie. „Chłopki” to teatralna adaptacja bestsellerowej, nominowanej do Nagrody Nike książki Joanny Kuciel-Frydryszak. Reżyser Sławomir Narloch sięga po ten wielowątkowy i emocjonalny materiał i tworzy teatralne misterium. Bohaterki „Chłopek” przychodzą, by opowiedzieć to, co dotąd było przemilczane, przypomnieć o sobie. Ich opowieści dopełniają wykonywane na żywo tradycyjne pieśni ludowe – wieloznaczne i nieoczywiste – dalekie od sielankowego obrazu polskiej wsi. „Chłopki” to nie tylko zapis trudnej przeszłości. Spektakl przypomina, że doświadczenia sprzed kilku pokoleń nadal pulsują – w naszej tożsamości, w rodzinnych wspomnieniach, w cichym dziedzictwie przekazywanym z pokolenia na pokolenie.